برادرم خسرو
معرفی فیلم «برادرم خسرو» نخستین ساخته احسان بیگلری
برادرم خسرو یا برادرم قابیل؟
هنرنمایی شهاب حسینی در مقام یک بیمار مبتلا به اختلال دوقطبی بعد از دو سال سرانجام راهی پرده سینماها شده است.
شهاب حسینی بعد از ساخت «طبقه وسط» در مصاحبه‌ای اعلام کرده بود قصد دارد از عالم بازیگری فاصله بگیرد و برود سمت کارگردانی. شخصا وقتی این جملات را از زبان او خواندم دلگیر شدم که ای بابا! یک بازیگر خوب را از دست دادیم. ولی ظاهرا این اعلام بازنشستگی برعکس عمل کرده و حسینی پرکارتر و موفق‌تر شده است. یک ماه بعد از همین مصاحبه بود که اعلام شد حسینی و ترانه علیدوستی بازیگران فیلم «فروشنده» اصغر فرهادی خواهند بود. فیلمی که بزرگ‌ترین افتخار بازیگری ایران را در جشنواره کن برای حسینی به ارمغان آورد. بعد هم که مدیر فرهنگی شهر فرش تهران شد و دو فیلم را تهیه کرد. یکی از این فیلم‌ها «برادرم خسرو»، نخستین تجربه کارگردانی احسان بیگلری است که حالا پس از دو سال روی پرده سینماها رفته. 
شهاب حسینی تهیه کننده برادرم خسرو
داستان فیلم از این قرار است که خسرو دچار اختلال روانی دوقطبی است. یعنی یک فاز بیش از حد سرخوش و پر انرژی دارد و یک فاز بیش از حد غمگین و افسرده. طی ۷ سال گذشته، خواهر؛ با بازی بیتا فرهی بعد از مدت‌ها، وظیفه مراقبت از او را برعهده داشته است. حالا که مشکلی برای دخترش پیش آمده، مجبور است خسرو را در تهران به برادرش ناصر بسپارد. خسرو یک عشق موسیقی است و ناصر دندانپزشکی موفق که زن و یک فرزند دارد. دخترش هم در راه است. مسئله اینجاست که دو برادر گذشته چندان مسالمت‌آمیزی نداشته‌اند. مشکلاتی که کم‌کم سر برمی‌آورند و باعث می‌شوند نگاه زن و فرزند ناصر نسبت به او تغییر کند.
وقتی «برادرم خسرو» اولین‌بار در جشنواره فیلم فجر نمایش داده شد، اقبالی پیدا نکرد اما فریدون جیرانی از طرفداران پر و پا قرص آن بود و می‌گفت در حق فیلم اجحاف شده است. به‌خصوص از بازی ناصر هاشمی بسیار تعریف می‌کرد. فیلم در دهمین جشن منتقدان سینما اقبال بیشتری داشت و با اینکه جایزه‌ای نبرد اما در چهار رشته بهترین فیلم، بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر مرد، بهترین نقش مکمل مرد و بخش خلاقیت و استعداد درخشان  نامزد دریافت جایزه شد. 
پوستر فیلم برادرم خسرو
حالا که فیلم روی پرده آمده می‌توان تایید کرد که در حق آن و به ویژه بازیگرانش ظلم شده است. شهاب حسینی پروسه تغییر تدریجی شخصیت خسرو از شاد و سرخوش به عصبی و افسرده را بسیار خوب درآورده و یکی از بهترین نقش آفرینی‌های دوران بازیگری‌اش را رقم زده است. ناصر هاشمی هم به خوبی توانسته شخصیتی علمی و آرام را تصویر کند که هیولایی پنهان در وجود خود دارد. این وسط هنگامه قاضیانی از سایر بازیگران عقب است و همان شخصیت زن آرام با دیالوگ گویی‌های تخت و بی‌احساس را تصویر کرده که در اکثر فیلم‌ها از وی دیده‌ایم.
ایراد اصلی فیلم اما در این است که از دل داستان و شخصیت‌های جذابش حرف بزرگ‌تری را بیرون نمی‌کشد. مثلا ماجرای نامه پذیرش دانشگاه فرانسوی که خسرو مدعی است پدر و برادرش از او مخفی کرده‌اند می‌توانست دستاویزی باشد برای بردن قصه به یک فضای هابیل و قابیلی؛ با همان تم حسادت و ذات بشری. اما نه! فیلمساز در حد شخصیت‌هایش باقی‌مانده و بیشتر روی این تمرکز کرده است که چطور در اجتماع مدرن ما هر رفتار نامتعارفی را با برچسب دیوانگی رد می‌کنیم. حال آن که آدم‌های به ظاهر عاقل و موفق می‌توانند هیولاهای بزرگ‌تری در وجود خود داشته باشند. این هم که پیام جدیدی نیست و نمونه خیلی بهتر و بی‌پروا‌ترش را در «زنی تحت تاثیر» دیده‌ایم. این است که فیلم با پایان یافتن روی پرده، در ذهن مخاطب هم تمام می‌شود.
عوامل فیلم برادرم خسرو
مشکل دیگر اینجاست که کارگردان در دکوپاژ خود و همین‌طور با انتخاب بازیگر خوشایندی چون شهاب حسینی، از ابتدا همدلی مخاطب را با او برمی‌انگیزد و ما از اول خسرو را به عنوان نقشی که می‌تواند منفی و خطرناک باشد نمی‌پذیریم. یعنی از ابتدا طرف خسرو هستیم و ناصر را به چشم کاراکتر منفی می‌نگریم. به همین دلیل هم غافلگیری و جابه‌جایی شخصیت منفی و خطرناک که در فیلمنامه مد نظر بوده، در فیلم نهایی درنیامده است.  
همچنین فیلمنامه در سیاست‌گذاری و ریتم خود به ویژه در نیمه دوم دچار مشکل است. ما باید با هر تنش جدید، ابعاد تازه‌تری از اختلافات گذشته این دو برادر را می‌دیدیم و آرام آرام ریشه اختلافات و عقبه شخصیت‌ها بر ما مکشوف می‌گشت. اما اینجا هربار صرفا با تنش بزرگ‌تر و عکس‌العمل خشن‌تر ناصر روبه‌رو می‌شویم. موقعیت‌هایی که کارکرد دراماتیک درستی ندارند و می‌شود حتی چند تا از آن‌ها را حذف کرد بدون اینکه خدشه‌ای به کلیت فیلم وارد شود. 
در مجموع «برادرم خسرو» اثری خوش ساخت و جذاب برای تماشاست. بعد از مدت‌ها شخصیت جدیدی را هم در سینمای ایران به تصویر کشیده است. لااقل بنده شخصیتی با اختلال دوقطبی را در فیلم‌های ایرانی سراغ ندارم! با این وجود هر بیمار با اختلال دو قطبی معمولا یکی دو تا از علائم این بیماری را از خود نشان می‌دهد؛ نه مثل اینجا، هر هشت تایش را. این هم از افراط و تفریط‌های ماست دیگر. با این وجود «برادرم خسرو» فیلمی است که می‌توان با خیال راحت به همه توصیه کرد چون فیلمی است که همه جوره ارزش دیدن دارد.
عبارات کليدی: سینمای ایران, نقد فیلم, نقد فیلم برادرم خسرو
انتشار يافته: 0    در صف انتشار: 0    تکراری، غير قابل انتشار: 0


بخش: سينما
کد: ۱۵۲۳۹۱
انتشار: دوشنبه ۱ خرداد ۱۳۹۶
ساعت: ۲۳:۰۴
منبع: جیم
کد توليد: ۱۵۱۵