کرباسچی
کرباسچی
با کرباسچی؛ از حجت‌الاسلام شدن تا بلوف نبودن نامزد پوششی
دبیرکل حزب کارگزاران می‌گوید اصلاح‌طلبان به هیچ وجه از اینکه از روحانی در سال ۹۲ حمایت و پشتیبانی کردند پشیمان نیستند. وی همچنین علت کنار گذاشتن لباس روحانیت را بیان کرد.
غلامحسین کرباسچی پس از پایان اجباری کارش در شهرداری تهران در سال ۱۳۷۷و با گذراندن دوران محکومیت و انفصال ۱۰ ساله از حضور در مناصب دولتی، با اینکه دیگر بر هیچ منصب رسمی یا دولتی دیگری تکیه نزد اما یکی از چهره‌های شاخص جریان اصلاحات است که اظهارات هر از چندگاهش درباره مسائل سیاسی کشور همچنان برای دیگر فعالان سیاسی حائز اهمیت است. با او در یک عصر پاییزی سرد در دفترش در خیابان جردن به گفت‌وگو نشستیم.
آقای کرباسچی! بعد از انتخابات سال ۹۲ شاهد تغییر فاز حرکتی- تاکتیکی اصلاح‌طلبان در نوع کنشگری سیاسی بودیم. به نظر شما این تغییر فاز حرکتی در جبهه اصلاحات، اصلاح‌گراها را به سمت عقلانیت بیشتر سوق داده است یا حسن روحانی گزینه‌ای برای سوق دادن اصلاح‌طلبان به سمت دیگری بود؟
من معتقد نیستم که حسن روحانی اصلاح‌طلبان را به سمت کنشگری عقلانی سوق داده است بلکه این اعتدالی فکر کردن جبهه اصلاحات بود که باعث روی کار آمدن دولت روحانی بود. اگر در سال ۹۲ بنا بود همان گرایشات احیانا احساسی غالب باشد با رد صلاحیت شدن هاشمی پس هیچ کس نباید از سوی این طیف شركت در آن انتخابات را تشویق می‌کرد. به هرحال تجربه کار سیاسی در ایران رو به تکامل است و بعد از انقلاب یک افت و خیزی درسیاست‌ورزی داشته‌ایم. بعد از جنگ کار احزاب و سازمان‌ها به تدریج فعال شده است. طبیعی است که هر جریانی در ابتدای کار با یک نوساناتی مواجه می‌شود. در مقاطعی در ایران کار حزبی به صورت موج انسانی بوده که خیلی پایدار نبوده است. اما آنچه که به صورت تشکیلاتی جا افتاده و ادامه مسیر داده است چه در راست و چه در چپ، مسیر قابل قبولی است.
یعنی معتقدید این مسیر قابل قبول در سال ۹۲، اصلاح‌طلبان را به سمت نوعی بلوغ سیاسی برد؟
بله همینطور است. بعد از جریان رد صلاحیت آقای هاشمی که شوک بسیار بزرگی بود، اصلاح‌طلبان توانستند با حمایت از روحانی و دولتش از همان گرایش اعتدال و اصلاح‌طلبی حمایت کنند و نتیجه‌اش هم بد نبوده است.
در این صورت می‌توان گفت که اصلاح‌طلبان قبل از سال ۹۲ بالغ نبوده‌اند؟
جریان اصلاح‌طلبی بعد از جنگ توانست به تجربه‌اندوزی بپردازد و به بلوغی نسبی دست پیدا کند. اما در سال ۹۲ اصلاح‌طلبان جلوه‌ای از آن بلوغ را نشان دادند. سال ۹۲ نمادی از هماهنگی بین طیف اصلاح‌گرای کشور بود. از آغاز انقلاب هم شکل‌گیری جریان‌های سیاسی به این گونه بود و بعد بعضی از آن‌ها توانستند بالغ شوند و بعضی نه. در زمانی جریان چپ توانست عده‌ای را به خود جذب کند و در زمانی جریان راست جذب‌کننده افراد بود. اما بعد از جنگ به تدریج گروه‌ها و احزاب شکل جدی‌تری گرفتند و از زمان دولت دوم آقای هاشمی احزابی شکل گرفتند که با یکدیگر رقابت می‌کردند. در جریان دوم خرداد و یا مجلس پنجم جریان حزبی سازمان‌یافته نقش داشت. شاید بتوان گفت برای اصلاح‌طلبان از سال ۸۸ به بعد فرصتی فراهم شد تا از تجربیات گذشته خودشان استفاده کنند و با استفاده از این تجربیات، موفقیتشان در سال ۹۲ را رقم بزنند. بعد از سال ۸۸ نه تنها اصلاح‌طلبان که بسیاری از طیف‌های مختلف سیاسی درس‌های زیادی از تحولات آن سال آموختند. به‌نظر می‌رسد در حال حاضر جریان رقیب اصلاحات بعد از انتخابات ۹۲ و انتخابات مجلس متوجه شده‌اند که باید تغییراتی در کنشگری سیاسی خود إیجاد کنند.
با این توصیفات باید بگوییم که اصلاح‌طلبان از دوران بحرانی دهه ۸۰ عبور کرده‌اند. درست است؟
نمی‌توان گفت که به نحو کامل از دوران بحرانی عبور کرده‌اند. به هر صورت اگر بخواهیم به آن محدودیت‌های دهه ۸۰ در طیف گسترده نگاه کنیم می‌بینیم که هنوز هم کمابیش محدودیت‌ها وجود دارد. اما در دولت روحانی بسیاری از مسائل تعدیل شد و حداقل، برخورد دولت با فعالیت‌های سیاسی ملایم‌تر شد.
با توجه به همین تغییر و تحولات اگر بخواهیم از شما به عنوان دبیر کل حزب کارگزاران بپرسیم که دنبال کردن مشی اعتراضی گذشته اصلاح‌طلبان را مناسب‌تر می‌دانید یا رویه اعتدال‌گرایانه کنونی آن‌ها را، چه می‌گویید؟
به نظر من اصلاح‌طلبان اگر از همان اول مشی دیگری داشتند مطمئنا به شرایط امروز نمی‌رسیدند. تا غلط ننویسیم درست نوشتن را یاد نمی‌گیریم. نمی‌شود به یک جریان سیاسی گفت که ای کاش از همان اول اعتراضی عمل نمی‌کردید. فعالیت سیاسی در کشور قبل و بعد از انقلاب با محدودیت‌ها و ممنوعیت‌ها مواجه بوده و هزینه‌دار بوده است. در جریانات سیاسی تندروی‌ها و کندروی‌ها همیشه وجود داشته است و تا رسیدن به مرز اعتدال خطاهایی هم صورت گرفته است.
یعنی شما و یا بعضی از اصلاح‌طلبان دیگر از تندروی‌هایی که شاید بعضا در درون جریان اصلاحات وجود داشته، پشمیان هستید؟
ممكن است اشتباه کرده باشیم اما بحث پشیمانی مطرح نیست. تا زمین نخوریم که راه رفتن یاد نمی‌گیریم! شاید بتوان گفت به یک سری از رفتارهای گذشته مان نقد داریم اما پشیمان نیستیم.
با توجه به این نقدهای درونی به اصلاح‌طلبان، غلامحسین کرباسچی قبلا خودش را بیشتر اصلاح طلب می‌دانست یا الان که پای او و دیگر اصلاح‌طلبان به گعده‌های معتدلینی که اصول‌گرایان هم در آن‌ها رفت‌وآمد می‌کنند، باز شده است؟ منظورم طیفی است که پشت سر کسی مانند روحانی قرار می‌گیرند که برند اصول‌گرایی دارد و یا پای لیستی را برای انتخابات مجلس امضا می‌کنند که اصول‌گرایان هم در آن حضور دارند...
اگر اصلاحات به معنای فقط ایده‌های نظری نباشد و جنبه‌های عملی هم در نظر گرفته شود، به نظرم در حال حاضر اصلاح‌طلب‌تر هستیم. قبلا خیلی آرمان‌گرایانه به مسائل نگاه می‌کردیم اما اصلاح‌طلبی پراگماتیستی در حال حاضر اتفاق افتاده است و بهتر هم هست. اگر بتوانیم رشد و توسعه و رفاه مردم را در نظر بگیریم توانسته‌ایم به اصلاح‌طلبی واقعی برسیم. به عنوان مثال مطبوعات در گسترش فهم سیاسی و مطالب اجتماعی و اقتصادی در حال حاضر نسبت به مطبوعات دوم خرداد چیزی کم ندارد. اگر توسعه مطبوعاتی برای کشور یک ایده اصلاح‌طلبانه باشد، الان بادوام‌تر و بهتر شده است.
در این صورت شما آرمان‌خواهی‌های اصلاح‌طلبان را بعد از سال‌های ۷۶ تا قبل از سال ۹۲ قابل نقد می‌دانید؟
هیچ نگرانی‌ای از اینکه خودمان را نقد کنیم نداریم؛ ممکن است روزی روش امروزمان را هم نقد کنیم. اعتقاد به نقد و نقدپذیری یک نوع اصلاح‌طلبی است. بله امروز می‌توانیم بگوییم که خیلی از رفتارها در گذشته به نفع نبوده است.
شما در ابتدای اظهارات‌تان از شکل‌گیری و پا گرفتن جریان راست کشور پابه پای جریان اصلاحات سخن گفتید. در حال حاضر نگاه‌تان به جریان رقیب در مقایسه با دهه ۷۰ و ۸۰ چگونه است؟ به نظر می‌رسد الان دردسرتان با رقیب اصول‌گرا بیشتر شده باشد، منظورم همین طیف نواصول‌گرایان است...
تعبیر دردسرساز برای توصیف جریان رقیب درست نیست. هر حرکت سیاسی نیازمند رقیب است. هرچقدر رقیب سیاسی فعال‌تر، جدی‌تر و حتی باهوش‌تر باشد طبعا فعالیت سیاسی انسان هم می‌تواند رشد و ارتقا پیدا کند. ما خیلی باید خوشحال باشیم که اگر روزی رقیبی سیاسی در صحنه داشته باشیم که بداند چگونه باید عمل سیاسی داشته باشد. این موضوع باعث می‌شود که ما هم ارتقا پیدا کنیم. چیزی که باید در رقابت سیاسی مدنظر همه باشد این است که هم ما و هم رقبایمان حتما نیاز به رقیب داریم.
نباید فکر کنیم که اگر رقیب را به صورت کامل از صحنه خارج کنیم پیروز شده‌ایم. کسی که رقیب را بتواند کامل از صحنه خارج کند شکستش را شروع کرده است. اینکه افراد به جای اینکه بنشینند و درست یکدیگر را نقد کنند فقط به فکر حذف كامل دیگری باشند واقعا یک نقص در احزاب سیاسی است. كار اساسی احزاب و رقبای سیاسی تبیین مواضع سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خود برای جامعه و بیان برنامه‌های اداره كشور است نه توسل به هر وسیله‌ای برای بیرون راندن دیگران، این روش‌ها پایدار نیست.
جریان متبوع شما در سال ۹۲ از همین جریان رقیب یارگیری کرد. این یارگیری قرضی از راست‌ها یک تصمیم هوشمندانه و فکر شده بود یا چاره‌ای نداشتید؟
اگر بخواهیم اسم یارگیری بر آن بگذاریم باید بگویم که حتما هوشمندانه بوده است. البته در عین حال این یک جریان دو طرفه است. یعنی آن جریانی هم که ما از آن یارگیری کردیم متوجه شدند که عاقلانه است که آن‌ها هم در این تیم حضور پیدا کنند و به روحانی رای بدهند. این تصمیم هوشمندانه هر دو طرف است که به یک روش اعتدالی رسیدند که از شاخصه‌های جداکننده از هم کمی فاصله بگیرند.
ادامه این استراتژی در سال ۹۶ هم اتفاق می‌افتد؟ یعنی ادامه این راه با همان پیش‌فرض‌های سال ۹۲ است یا نوع مناسبات جریان اصلاح‌طلبان با روحانی و نوع حمایت از او قرار است عوض شود؟
بله باید ادامه داشته باشد و قاعدتا هم ادامه پیدا می‌کند. یعنی امروز این استراتژی قوی‌تر هم هست. بسیاری از جریانات رقیب که در گذشته رقبای اصلاح‌طلبان بودند این انگیزه‌های همگرایی را بیشتر درک می‌کنند. هدف‌های مشترک و منافع ملی مشترک از موضوعاتی است که دلیلی برای ادامه راه سال ۹۲ است.
بی‌تعارف روحانی همانی بود که چند روز مانده به انتخابات بر سر حمایت از او اجماع کردید؟ آیا تا به حال شده گاهی تصور کنید کاش عارف کنار نمی‌کشید؟ از جایگاه حزبی‌تان نه از جایگاه غلامحسین کرباسچی منظورم است.
من هم در حزب و هم در نیروهای اصلاح‌طلب تا به حال با کسی مواجه نشدم که بگوید کاش روحانی بر سر کار نبود و کس دیگری به جای او رئیس‌جمهور بود.
یعنی همچنان از انتخابتان پشیمان نیستید...
نه به هیچ‌وجه پشیمان نیستیم و واقعیت هم این است که با توجه به مسائل و مشکلات کشور روحانی بیش از آنچه که فکر می‌کردیم ظاهر شده است. البته این به معنای این نیست که هیچ نقصی در کارش وجود ندارد در چند زمینه به او نقد جدی هم داریم. اما از آنچه که از او انتظار هم می‌رفته بهتر ظاهر شده است.
به خاطر همین است که در این سه سال و اندی گذشته تلاشی نکردید که گزینه‌ای را برای ریاست جمهوری ۹۶ آماده کنید؟ فضا فراهم نیست یا کاندیدایی ندارید یا ترس از نهادهای نظارتی اجازه هر نوع ریسکی را از شما گرفته است؟
حداقل در جریان اصلاح‌طلبی بیش از انگشتان یک دست افرادی در ذهن‌ها وجود دارند که می‌توانند برای ریاست جمهوری کاندیدا بشوند و امیدوار هستیم که در دوره‌های بعد از وجود آن‌ها استفاده کنیم. ریاست جمهوری به صورت معهود و سنتی ۸ ساله بوده است مگر اینکه اتفاقاتی پیش آمده که نتوانسته ادامه دهد. در ذهن نیروهای سیاسی هم همین است که نیرویی که روی کار می‌آید علی‌القاعده باید دو دوره روی کار باشد. بنابر این در این ۴ سال این‌گونه نبوده است که نتوانسته‌ایم در این زمینه فعالیت کنیم بلکه خودمان نخواسته‌ایم. همه در پی این هستند که روحانی بتواند در چهارسال دوم برنامه‌هایش را به صورت بهتری تحقق ببخشد و این حمایت از او به این معنا نیست که افراد دیگری را در ذهن نداریم.
پس ممکن است از چهره‌ها در انتخابات سال ۱۴۰۰ رونمایی شود...
امیدوار هستیم که از این چهره‌ها در انتخابات ۱۴۰۰ بهره ببریم. این چهره‌ها شخصیت‌هایی هستند که حتی نهادهای نظارتی هم با آن‌ها مشکلی ندارند و برای مدیریت کشور مناسب هستند.
شما از وجود ظرفیت‌های گوناگون در جریان اصلاح‌طلب می‌گویید. آیا ممکن است سال ۱۴۰۰ عارف کاندیدای مطلوبتان باشد یا نه فکر می‌کنید ظرفیت بیشتری در جبهه اصلاحات وجود دارد؟
ترجیح می‌دهم راجع به افراد صحبت نکنم و باید این موضوع را به زمان سپرد. زمان بسیاری از افراد را تغییر می‌دهد و ماهیتشان دچار تحولات می‌شود. بنابراین باید صبر کرد.
آقای کرباسچی در همان اوایل شکل‌گیری دولت یازدهم ما شاهد این بودیم که بعضی از اصلاح‌طلبان قائل به سهم‌گیری از روحانی به خاطر حمایتشان از او بودند. حالا هنوز دولت دوم روحانی شکل نگرفته باز هم شاهد اذعان به این سهم‌گیری‌ها هستیم. این در حالی است که روحانی در دولت اول هم نگاه مثبتی در بکارگیری از نیروهای اصلاح‌طلب داشت آن‌قدر که نقد اصول‌گراها را هم تحمل کند، این سهم‌خواهی زودهنگام چقدر آسییب‌زا و ضربه‌زننده برای این جریان است؟
این نوع سهم‌گیری‌ها اگر به صورت غیرمعقول مطرح شود حتما ضربه‌زننده است. سهم‌خواهی یک حد معقول و پذیرفته‌شده‌ای دارد. هر فعالیت سیاسی یک فعالیت جمعی است و بعضی از سهم‌خواهی‌هایی که صورت می‌گیرد شاید زیاد مربوط به یک فرد نباشد مربوط به جمعی است که دنبال‌کننده اهداف و شعارهای مشخص هستند. اگر اصلاح‌طلبان در صحنه حضور پیدا می‌کنند و مطرح می‌کنند که مثلا آزادی‌های مطبوعات باید بیشتر باشد یا سیستم کاغذبازی در سیستم اقتصادی کشور نباشد، وقتی در انتخابات پیروز می‌شوند این حق آن‌ها است که سهمشان را از آن دولت بخواهند که بخواهند به خواسته‌هایشان برسند. حالا بخشی از سهم‌خواهی‌ها اینگونه مطرح می‌شود که مثلا فردی را استاندار کنند یا فرماندار. آن هم البته یک حرف نامعقولی نیست اما تا حدی. اینکه مثلا روی هر انتصابی دست بگذاریم و بگوییم باید حتما ار فلان گروه باشد یا این رئیس‌جمهور حق ندارد از گروه مخالف خود در مدیریت کلان یا غیرکلان فردی را باقی بگذارد، این سهم‌خواهی‌ها معقولانه نیست چون نباید دست رئیس جمهور را در اتخاذ تصمیماتش بست.
در این چند ماه شاهد اظهاراتی درباره نامزد پوششی از سوی جریان اصلاحات بودیم. این پیشنهاد جدی است یا بلوفی انتخاباتی برای همان سهم‌گیری است؟
به نظر حرف زدن از یک نامزد پوششی چندان هم غیرعاقلانه نیست. روحانی اگر در انتخابات حضور داشته باشد و در رقابت انتخاباتی باشد قطعا هیچ کاندیدای اصلاح‌طلب یا معتدلی با او رقابت نخواهد کرد. اما بالاخره نمی‌شود در مورد وضعیت انسان‌ها به صورت قطعی سخن گفت. شاید خدای نکرده کسالتی یا اتفاقی برای روحانی پیش آمد، باید نامزد پوششی وجود داشته باشد. این موضوع نه یک بلوف است و نه اینکه بخواهند کسی را بترسانند یا امیدوار کنند. نیروهای متعدد توانمند و مستعد برای اداره کشور وجود دارد اما با حضور روحانی در انتخابات سال آینده هیچ نیروی اصلاح‌طلبی در مقابل او نخواهد بود.
فکر می‌کنید اصول‌گرایان پدیده انتخاباتی داشته باشند که دقیقه آخر رو کنند و شما را مجبور به تغییر فاز حمایتی از روحانی کنند؟
مگر اینکه از غیب کسی را وارد انتخابات کنند و یا کاندیدا از خارج بیاورند یا از قوطی عطاری کسی را پیدا کنند! چون چیزی که ما الان مشاهده می‌کنیم همان افرادی هستند که می‌شناسیم و در رقابت باروحانی مشکل‌ساز نیستند.
یعنی شما هیچ موفقیتی را برای اصول‌گرایان برای مقابله انتخاباتی با روحانی متصور نیستید؟
من فکر می‌کنم اصول‌گرایان تا به حال آموخته‌اند که از چهره‌ای که قبلا در مقابل روحانی شکست‌خورده استفاده نکنند. ولی این کار شاید حقشان است و به همین هم عمل کنند که چهره‌های متعددی را با بیان‌های متفاوت وارد انتخابات کنند. مثلا بعضی را با بیان معتدل و معقول یا بعضی‌ها را با زبان تند و افراطی وارد عرصه رقابت کنند. به نظر من اصول‌گرایان نیروهایی را وارد انتخابات می‌کنند که خیلی صریح و شفاف در کنار بخشی از اصول‌گرایان معتدل که معقول‌تر هستند، اظهارات تندی علیه روحانی و اصلاح‌طلبان داشته باشد تا با تخریب روحانی آرای او را در انتخابات پایین بیاورند تا رای روحانی زیر ۵۰ درصد بشود و احتمالا با یکی از آن نیروهای اصول‌گرا به دور دوم انتخابات برود و آن وقت در دور دوم همه مقابل روحانی متحد شوند.
البته باز هم به نظر من نیروهای معقول اصول‌گرا به این گزینه‌ها فکر نمی‌کنند؛ چون جریانات معقول این را فهمیده‌اند که تخریب در انتخابات نتیجه معکوس دارد و حرف‌های از سر حقد و کینه که معمولا در فضای انتخاباتی زده می‌شود در آرای مردم اثر مثبت ندارد. به‌همین خاطر بعضی دوستان رقیب می‌گویند که نگاهشان به سال ۱۴۰۰ است و نه ۹۶.
خب همین ترفندِ کشاندن انتخابات به دور دوم از سوی اصول‌گرایان برای روحانی خطرآفرین نیست؟ آن‌ها مشابه این ایده که با چندین کاندیدا به مقابله با رئیس‌جمهور مستقر بروند را سال ۸۰ هم اجرا کردند ولی اتفاقا رای اقای خاتمی بالا رفت...
در عالم سیاست همه‌چیز خطرآفرین و پر ریسک است ولی برآوردها چنین چیزی را نشان نمی‌دهد. برداشت خود من از رصدی که ار فعالیت‌های نیروهای رقیب روحانی می‌کنم این است که می‌خواهند با فعالیت‌های انتقادی و احیانا تخریبی رای روحانی را بشکنند و به دور دوم بروند و به پیروزی برسند یا اگر نتوانستند روحانی را رئیس‌جمهوری با رای پایین نشان دهند تا بتوانند در مجلس یا مطبوعات او را بیشتر از گذشته تحت فشار قرار دهند و امتیاز بگیرند. اما به نظر نمی‌رسد این ترفند هم برایشان زیاد کارساز باشد.
اینطور که معلوم است پس از سبد رای حسن روحانی مطمئن هستید...
باید دید که چه فضای انتخاباتی شکل می‌گیرد. حتی نظرسنجی‌ها هم الان ملاک انتخابات نیست و مردم در روز انتخابات تصمیم می‌گیرند که چه کسی را انتخاب کنند. اصل شکل‌گیری فضای انتخابات همان روز است. در حال حاضر خیلی حوادث اتفاق افتاده یا گرفتاری‌های زیادی برای دولت بوده است اما آن دید عمومی مردم است که تصمیم‌گیرنده است. آن‌ها ۸ سال دولت کاملا اصول‌گرای احمدی‌نژاد و چهار سال دولت اعتدالی روحانی را دیده‌اند. احمدی‌نژاد ما را تا لبه پرتگاه تهدیدات نظامی و تحریم و قطعنامه و تورم بالای ۴۰ درصد برد، اما روحانی توانسته کشور را از تهدید و حمله و جنگ دور کند. بنابراین سبد رای روز انتخابات معلوم می‌شود و اینكه باید بین روحانی و چه كسی انتخاب كنند؛ فكر نمی‌كنم عموم مردم دوباره به همفكران و همراهان دولتی كه كشور را به تحریم و تورم و پرتگاه انزوای بی‌سابقه‌ای كشاند نظر مثبتی داشته باشند ولو این‌كه با اسم‌ها و عناوین جدید خود را معرفی كنند. اما قطعا مجموعه نیروهای معتدل و اصلاح‌طلب از سبد رای روحانی حذف نشده و نمی‌شود.
چرا برخی تشکل‌های اصلاح‌طلب گاها از کارگزاران دل خوشی ندارند؟ مثلا از اینکه به کارگزاران پدرخوانده لقب داده می‌شود گلایه دارند یا گاهی می‌گویند شما و حزبتان مشی خودخواهانه و تک‌روانه در جریان اصلاح‌طلب دارید؟
ما خودمان را پدرخوانده و خودخواه و تک‌رو نمی‌دانیم. هرکسی می‌تواند به ما نقد داشته باشد. بالاخره مواقعی فرزندان هم به پدر خودشان انتقاد دارند (خنده)
از سوی دیگر به نظر می‌رسد کارگزان اهل بده بستان با جریانات سیاسی است؛ مثلا شما با برخی اصولگراها خوب بر می خورید گاهی...
همه جریانات سیاسی که بخواهند کاری را در جامعه محقق کنند و نه فقط حرف بزنند باید با همه نیروهای سیاسی تعامل کنند. ما الان معتقد هستیم که نیاز رشد و توسعه کشور این است که تمام نیروها حتی نیروهایی که رقیب دولت هستند بر سر منافع ملی با یکدیگر کنار بیایند و در کارهایی که مربوط به منافع ملی کل کشور هست اخلال ایجاد نکنند.
آقای کرباسچی اگر روحانی به شما پیشنهاد کند که مسئولیت یک وزارتخانه را قبول کنید کدام وزارتخانه را انتخاب می‌کنید؟
من هیچ وزارتخانه یا کار دولتی را قبول نمی‌کنم. چون سن من از ۶۰ سال گذشته و با وجود این‌همه نیروی جوان و لایق و توانمند نیازی به وزیر بالای ۶۵ سال نیست.
شما تحصیلات حوزوی دارید و در مقطعی هم ملبس به لباس روحانیت بودید و در کسوت روحانیت هم در زمان شاه دستگیر شدید. چه شد که تصمیم گرفتید لباس روحانیت را کنار بگذارید؟
من از قبل از انقلاب و در دانشگاه كه می‌آمدم بدون لباس روحانیت بودم. مرحوم شهیدبهشتی كه با مشورت ایشان من دانشگاه رفتم، به من گفتند که شما برای اینکه آزادانه بخواهید فعالیت کنید خودتان را مقید نکنید. در آن زمان هم در دانشگاه تهران مجموعا فكر می‌كنم سه نفر بودند که با لباس روحانیت بودند. آغاز برداشتن عبا و عمامه همان زمان بود. سه سال هم که در زمان شاه در زندان بودم و خلع لباس. بعد از آزادی هم دانشگاه در ثبت نام تعلل می‌کرد و به خاطر همین به قم برگشتم و دوباره معمم شدم تا فاصله انقلاب هم معمم بودم. بعد از انقلاب به قم رفتم و معمم هم بودم اما بعد از شهادت شهید مطهری من ماموریتی پیدا کردم که به تلویزیون بروم. فضای آن موقع تلویزیون آن‌گونه نبود که بشود با لباس روحانیت آنجا رفت و آمد کرد. برای من خیلی موضوع ملبس بودن یا نبودن موضوعیت نداشت أصل مسأله فعالیت مفید بود. یادم هست که امام (ره) زمانی حکمی به من دادند که ریاست عقیدتی در ژاندارمری باشم. لقبی که ایشان برای من در آن حکم نوشته بودند «حجت الاسلام» بود. من خدمت ایشان عرض كردم من لباس نمی‌پوشم و این لقب چندان سازگار نیست. بعد ایشان عنوان حکم را عوض کردند و به جای حجت‌الاسلام نوشتند «دانشمند محترم» (عنوانی كه خودرالایق آن نمی‌دانستم).
عبارات کليدی: غلام‌حسین کرباسچی, اصلاح‌طلبان, انتخابات ریاست‌جمهوری, اصول‌گرایان
انتشار يافته: 0    در صف انتشار: 0    تکراری، غير قابل انتشار: 0


بخش: اخبار داخلی
کد: ۱۴۱۱۱۲
انتشار: چهارشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۵
ساعت: ۱۳:۲۰
منبع: خبرآنلاین
کد توليد: ۶۸۱۳
در يک نگاه
حداقل در جریان اصلاح‌طلبی بیش از انگشتان یک دست افرادی در ذهن‌ها وجود دارند که می‌توانند برای ریاست‌جمهوری کاندیدا بشوند و امیدوار هستیم که در دوره‌های بعد از وجود آن‌ها استفاده کنیم.
به نظرم در حال حاضر اصلاح‌طلب‌تر هستیم. قبلا خیلی آرمان‌گرایانه به مسائل نگاه می‌کردیم اما اصلاح‌طلبی پراگماتیستی در حال حاضر اتفاق افتاده است و بهتر هم هست. هیچ نگرانی‌ای از اینکه خودمان را نقد کنیم نداریم.
برای اصلاح‌طلبان از سال ۸۸ به بعد فرصتی فراهم شد تا از تجربیات گذشته خودشان استفاده کنند و با استفاده از این تجربیات، موفقیتشان در سال ۹۲ را رقم بزنند. بعد از سال ۸۸ نه تنها اصلاح‌طلبان که بسیاری از طیف‌های مختلف سیاسی درس‌های زیادی از تحولات آن سال آموختند. به‌نظر می‌رسد در حال حاضر جریان رقیب اصلاحات بعد از انتخابات ۹۲ و انتخابات مجلس متوجه شده‌اند که باید تغییراتی در کنشگری سیاسی خود إیجاد کنند.
یادم هست که امام (ره) زمانی حکمی به من دادند که ریاست عقیدتی در ژاندارمری باشم. لقبی که ایشان برای من در آن حکم نوشته بودند «حجت الاسلام» بود. من خدمت ایشان عرض کردم من لباس نمی‌پوشم و این لقب چندان سازگار نیست. بعد ایشان عنوان حکم را عوض کردند و به جای حجت‌الاسلام نوشتند «دانشمند محترم»؛ عنوانی که خود را لایق آن نمی‌دانستم.